Februari, Marjolijn:
De literaire kring. – Prometheus, 2007. – 253 p.
ISBN 978-90-446-0857-1

Marjolijn Februari debuteerde in 1989 als M. Februari met de experimentele roman De zonen van het uitzicht. In 2000 verscheen Een pruik van paardenhaar & Over het lezen van een boek, een dubbelpublicatie-in-één-boekdeel waarin ze een filosofische dissertatie combineerde met een literair verhaal. Met De literaire kring (2007) leverde Februari in tegenstelling tot haar eerdere experimentele werk een klassieke roman af. De literaire kring werd genomineerd voor de Gouden Uil Literatuurprijs 2008 en de Libris Literatuur Prijs 2008 en het boek verschijnt ook in Engelse vertaling.

Februari is erg geïnteresseerd in ethiek en dat is goed te merken aan de verhaallijn van De literaire kring. De literaire kring uit de titel wordt gevormd door de welgestelde en machtshebbende elite van een Nederlands dorp. De jurist Randolf Pellikaan is de oprichter van de literaire kring en hij probeert zijn schoonzoon John te overhalen deel te nemen aan de kring met de stelling dat “vroeg of laat […] ieder mens met verantwoordelijkheidsgevoel lid van een literaire kring” wordt. De bittere ironie van deze uitspraak blijkt pas later in de roman wanneer de betrokkenheid van de leden van de literaire kring in een vergiftigingsschandaal, waarbij Haïtiaanse kinderen gestorven zijn, duidelijk wordt. Randolf Pellikaan en de leden van de kring weigeren enige vorm van verantwoordelijkheid voor hun aandeel in het schandaal op zich te nemen en willen de hele glycerineaffaire liefst veilig in de doofpot houden. Ruth Ackermann, de dochter van ex-kringlid Erik de Winter die de vervuilde glycerine had doorverkocht, zorgt echter voor opschudding want ze heeft een succesvol boek geschreven en komt hierover een lezing geven in het dorp. Teresa Pellikaan, de dochter van Randolf, probeert de bestseller van haar vroegere klasgenote Ruth door de literaire kring te laten bespreken. Journalist Victor en kringlid Lucius helpen Teresa de achterliggende reden voor de bezorgdheid van de literaire kring omtrent het boek van Ackermann te ontdekken. 

Februari, die erg bekend is als columniste voor de Volkskrant, vertrok van een waar gebeurd schandaal rond vergiftigde glycerine en dat maakt van het boek een aanklacht tegenover de welgestelde elite en machthebbers die hun verantwoordelijkheid niet opnemen en zich onaantastbaar wanen. De literaire kring leest ondanks het serieuze onderwerp erg vlot en doordat Marjolijn Februari een ironische en satirische schrijfstijl hanteert, is het boek soms zelfs humoristisch. Het is daarbij aan de lezer om de geëngageerde boodschap hierachter niet uit het oog te verliezen. (TC)